Por fin! Chegou a hora! Teño un troll!

Confésovos que xa estaba un pouco preocupada, a verdade. Toda a xente sabe que cando comezas ser coñecida polo teu traballo, chega un troll. Vía ao meu redor que Susana Aríns, Mario Regueira, etc, tiñan un troll nivel experto e comíame a envexa. Eu tamén quería ter o meu propio troll. Quería desfrutar das vantaxes de ter o meu propio troll e… chegou o día!

Pero que é un troll? Pois, sinceramente creo que son persoas ás que non lle damos a suficiente valía. Si, sei que son xente que buscan incomodar, molestar, ofender,…, usando as redes sociais como foco de atención, pero tentade darlle a volta; poñédevos na súa pel. Algunha vez pensastes canto traballiño leva iso de trolear? Cantos sacrificios teñen que facer? Éche unha raza moi denigrada e mira que fan esforzos por chamar a atención!

Recoñézovos que eu son especialmente afortunada porque me tocou en sorte un troll con habilidades variadas. Si, xa sei, si. Sei que morredes de envexa, pero, tranquilidade, xa vos contarei un par de truquiños para que poidades gozar dos seus beneficios. Veredes, hai diferentes especies de trolls. Imos enumerar algunhas:

1- O insignificante: principiante que trolea sen mirar a quen, pero o seu número de seguidores é tan pequeno que ninguén lle fai caso.

2- O filósofo: ten as súas razóns para trolear e tenta enredar calquera que pase para a súa causa.

3- O troll universal: trolea todas as persoas que encontra e non entende o seu perfil se non é para montar lea alí por onde pasa. A súa finalidade é sentirse admirado pola comunidade troll e ir alimentando o seu egocentrismo.

4- O hater: son persoas frustradas que tentan impoñer as súas ideas usando o insulto, ofensas ou calumnias. Aliméntase, principalmente, do odio e, para iso, serviralle calquera tipo de post, comentario ou fotografía.

5- O simpático: costuma actuar unha única vez e gastar unha broma.

6- O spammer: que remite sempre ao seu contido porque “es más mejor”

O meu troll nivel experto xa ten catro destas características: 1, 3, 4 e 6 !!! Si, sei que é especialista na 6 con aquilo de ” y de lo mío que?”, pero iso non quita que non se esforce nos outros puntos.

Aínda que as recomendacións para ter un troll son contradictorias (nun lado din que non se deben alimentar e, noutro, que adoran as sementes e pódenselle botar sen límite diario) vou apostar por recoñecerlle o seu labor porque ter un troll ten unha serie de beneficios:

1- Un troll dache máis importancia

Cando pensas que ninguén te le, o troll sempre está aí. Enche os baleiros todos e sempre, sempre regresa.

2- Os troll son unha raza grande

Non desesperes. Pode tardar, pero hai un troll para ti. Sexa cal sexa o tipo de troll que precises, aparecerá o troll que che fará compaña. E cando penses que o perdeches, virá outro para ocupar o seu lugar ou para  o apoiar.

3- Un troll dache popularidade

” Que falen de ti, aínda que sexa mal” O troll sabe cal é a súa función e cúmprea sen desfalecer. Aí está sempre para ofrecerche grandes frases.

4- Un troll é a persoa perfecta para escribir a túa autobiografía

Mellor ca ti coñece todos os erros que puideches cometer nunha novela e, incluso, na túa vida real. É capaz de encontrar en milisegundos aquela publicación que esqueceches onde a gardaches ou aquela fotografía na que saes con cara de xouba. Garda todos os datos meticulosamente ordenados na súa cabeciña.

5- Un troll confórmase con pequenas satisfaccións, traballa duro e non hai que remunerarlle o traballo.

Un troll é unha persoa traballadora, fiel, incansable. Non precisa diñeiro: un chío, un pequeno erro,…, é suficiente para facelo feliz. Nin sequera tés que facer o esforzo por caerlle ben, simplemente coas túas tonterías abonda para darlle de comer.

6- Un troll é aquela persoa que sempre está pendente de ti

Sempre, sempre. Enviarache solicitudes de amizade con mil perfís diferentes, saberá que publicaches ou deixaches de publicar, en que eventos participas e con quen,… Nunca deixará de seguirche a pista nin de preocuparse por ti.

7- Un troll non se deprime

Canto máis tentes afastalo, máis próximo estará de ti. Xa podes insultalo, bloquealo, ofendelo,…, que aí seguirá incansable. Sempre fiel.

8- Un troll publica contido por ti

Esta é unha das características fundamentais dos troll. Falan de ti, por ti, en diferentes lugares e de maneira altruísta. Xera backlinks, tráfico que remite ao teu traballo e dache unha publicidade que, probablemente, non serías quen de pagar.

Se ti tamén queres ter un troll basta con coñecerlle as características e ir alimentanto o seu ego, odio ou demais facendo un bo traballo. Así conseguirás que se fixe en ti. Cando o consigas, lembra as recomendacións para coidalo: non expoñelo ao sol, ofrecerlle viño e pipas (adoran as sementes de xirasol). Hai quen di que tamén lle debes acariñar o cabelo, pero eu ignorei- adrede- esta indicación e non parece que teña efectos negativos na súa produción. Sorte na vosa procura do troll!

(todos os contidos están sacados das diferentes publicacións( especializadas no tema) das redes polo que podedes ampliar información alí)

Set 21st, 2017 | Filed under Tal como cho conto...
Tags:

Unha novela ten moita xente por tras (3ª e última parte)

Neste caso, a xente que leva meses traballando non está exactamente “detrás de”. Paula Gómez del Valle e David Cortizo foron- e son- as persoas encargadas de complementar o texto e darlle esa primeira imaxe que as persoas lectoras ides ver. E non é un tema menor, non… Nesta cultura visual do século XXI a capa e a contracapa poden marcar a diferencia entre que unha novela quede no estante da biblioteca ou se folleen as súas páxinas. E ai, reside, tamén a responsabilidade de que o conxunto- texto, capa e contracapa- sexa un todo que teña sentido. Non sempre é fácil xuntar estes tres mundos creativos, pero, en Luns, tiven a sorte de contar con xente marabillosa que fixeron do proceso unha emoción contínua. E o resultado foi esta capa e contracapa que son un auténtico luxazo.

Este xoves, sete de setembro, alí estará Luns nas librarías, mentres tanto…

 

Set 3rd, 2017 | Filed under libros, premios
Tags:

Ata cando imos calar…?

Cando Ses actuou na Praza de María Pita da Coruña falou da súa convicción plena no traballo colectivo, no que nos une para conseguir un obxetivo. Dese esforzo de moita xente é do que quero falarvos nestas liñas. E escribo non só por min (como algunha libreira coruñesa suxestionou nas redes sociais) senón tamén para sacar do silencio a situación de moitas persoas que na Feira do Libro da Coruña de 2017 fomos menosprezadas.

As feiras do libro son lugares fantásticos onde se producen encontros máxicos entre quen escribe e quen le. Se fostes a algunha comprobariades que non importa que chova ou faga sol. Alí estamos. O problema deste ano é como estamos.

A Feira do Libro da Coruña, deste ano, incorporou dúas novidades no programa da feira: a Carpa dos Libros e o Xardín dos Libros, é dicir, no mesmo espazo doutros anos hai tres progamacións diferentes. O Xardín dos Libros consiste en actividades musicais, contacontos, etc, e son todas en galego. Quen defende este programa, evidentemente, afirma que, con isto, debería chegarnos. Non libros, que iso xa é demasiado pedir. Por outra banda, a programación da Feira do Libro, a Federación de Libreiros de GALICIA (nótese a retranca) e a Carpa dos Libros ofrecen 52 eventos relacionados co libro en galego e 70 en español. Deses 52 a maioría están colocados fóra da fin de semana ( só catro en galego nesta franxa). Deses 70 en español hai unha grande cantidade que están presentados por escritor@s galeg@s que, na programación oficial e difundida desde o mesmo Concello da Coruña, colocan os seus respectivos nomes en minúsculas mentres que os d@s escritor@s en lingua española están en maiúsculas. Desculpade se houbo un intre no que me pasou pola cabeza a palabra vasalaxe. Foi un pequeno lapsus mentis que tentei corrixir pasando polas páxinas de difusión das librarías coruñesas, da Federación de Libreiros de GALICIA e do Concello da Coruña. Ui! Cal non sería a miña sorpresa que se se anuncia un acto en galego é coa programación oficial, mentres que nos de español é presentando capas de libros (convídovos a que o comprobedes antes de que as borren). Libros, si, libros, porque estamos nunha Feira do Libro que poderiamos ubicar en calquera lugar lonxe do sistema literario galego. Ese sistema literario que, ao longo de todo o ano, traballa nas escolas ofrecendo lecturas @s vos@s fill@s, ese mesmo que merca nas vosas librarías, aboa as cotas da Federación ou paga impostos nas nosas cidades. Esas mesmas persoas que durante os meses que non hai Feira organiza presentacións de balde no voso comercio para que as grandes plataformas de venda non vos obriguen a baixar a reixa. E de balde imos ás Feiras. Si, é certo, as persoas que escribimos pagamos a nosa gasolina, as peaxes, dedicamos horas ás viaxes, etc, e iso sae dos nosos petos. E nunca nos queixamos. Ata agora. Ata o momento no que o Concello da Coruña (puxo os cartos) e as Librarías da Coruña(decidiron como usalos) investiron unha cantidade enorme na Feira do Libro para traer escritor@s que nunca mercaron un libro nas vosas librarías e que nunca pagaron impostos no Concello da Coruña. E xa que falamos de escritor@s… e esta pregunta vai con todo o meu cariño para a Concellaría de Cultura do Concello da Coruña: realmente é este o sistema literario que queredes defender? Un sistema literario que obvia a literatura para vender productos televisivos? Non vou dicir que teñamos que excluír o español porque non son unha talibán. De feito merco e leo noutras linguas entre as que se inclúe a española, pero, de verdade, era necesario encher unha Feira do Libro con presentadoras de televisión ou bestsellers? Acaso non teñen outros espazos de visibilidade? Era necesario ocultarnos? Menosprezarnos?

E digo todo isto porque, o venres, estiven nunha mesa debatendo sobre literatura infantil e xuvenil con Ledicia Costas (recordo que é Premio Nacional de Literatura), Antonio Manuel Fraga (Premio Merlín), Andrea Maceiras ( Premio Jules Verne), Xosé Manuel Perozo ( Premio Blanco Amor e con máis de 80 obras publicadas) e Eli Ríos ( Premio Torrente Ballester). Menciono o dos premios, e parte das traxectorias, porque é o argumento que utilizan as Librarías da Coruña. Xa sabedes que en español se vende más ( se hai alguén da SELIC na sala que aporte datos, por favor). Pero… aínda que a organización se empeñe en invisibilizarnos na nosa casa, aínda que nos poñan en minúsculas, aínda que tivésemos que pagar dos nosos petos os gastos, aínda que pretendan facernos crer que somos escritor@s de terceira división, aínda que o noso acto tivese un son terrible porque as actividades simultáneas da Carpa dos Libros e do Xardín dos Libros dificultaban a conversa, aínda que a organización nos botase por pasarnos dous minutos no noso tempo, aínda que as compañeiras e compañeiros da escrita vexan como as súas presentacións se colocan fóra da fin de semana, aínda que o orzamento se invista en publicitar e pagar viaxes de escritor@s de profesións mediáticas e en español, aínda que todo isto pase, como dixo Ses en María Pita, deixamos semente de vencer. E si traballamos a escrita, e si había nesa mesa xente que ten os libros traducidos a outras linguas, e si había nesa mesa persoas que temos certa proxección pública pese a quen lle pese. Alguén lembra as filas de máis de dúas horas na Feira do Libro de Vigo para que Ledicia Costas asinase as súas obras? Eu si. A semente xa está na terra. E, con ela, as librarías e editoras coruñesas que se botaron fóra deste esperpento e supoñen o acubillo das persoas que escribimos en galego. E, con ela, as librarías que, vindo doutras provincias, nos acollen nas súas casetas.

Remato cunha petición expresa ao Concello da Coruña: coa transparencia que o caracteriza gustaríanos que se fixesen públicos os datos sobre o que se investiu na Feira do Libro da Coruña tal e como se fixo coas contratacións dos grupos musicais (nótese que estou apostando pola transparencia e non polo que di a prensa de que se van depurar responsbilidades por filtrar os gastos dos concertos) porque se non foi suficiente o menosprezo, nesta feira, aínda temos que aguantar os ataques dalgunha libraría que nos acusan de esaxerar a situación. Ya se sabe que las galleguistas da Coru…

Comentarios desactivados en Ata cando imos calar…?
Ago 6th, 2017 | Filed under Sen clasificar
Tags:

Unha novela ten moita xente por tras

Despois daquelas primeiras palabras catro meses despois  abrollan as cuartas, as palabras de agradecemento para Celia Torres e Manuel Bragado por acoller este texto ( e á autora tamén!) e coidalo con tanto cariño, para Héctor Cajaraville polas súas agudísimas suxestións e para Paula Gómez del Valle por deixarse enredar nesta aventura cunha imaxe que lle dá o seu rostro propio á novela.

Rematamos, xa, as probas e as fotocopias orixinais adoptan forma de libro. Esta novela que non sería posible sen todas as persoas que participastes no proceso. Sen vós, hoxe, non podería poñer estas primeiras imaxes que xa andan nas redes. Sen vós, esta aventura literaria que comeza non sería posible.

Grazas por facer que Luns chegue ás mans das persoas que queiran acompañalo na súa andaina!

 

(por certo, xa coñecedes a miña aversión a estas plataformas das que está tirada a imaxe. Se vos apetece facervos cun exemplar da novela, non esquezades as librarías da contorna que son as que, día a día, apostan pola nosa cultura con grandes esforzos)

 

 

 

 

Comentarios desactivados en Unha novela ten moita xente por tras
Xul 18th, 2017 | Filed under Sen clasificar
Tags:

De cando as segundas partes foron boas

Xa vos contara a fantástica visita ao I.E.S. de Caldas de Reis  , pero o que non imaxinaba é esta segunda parte!

Hai uns días fixéronme chegar os seus traballos sobre aquela xornada e este é o resultado:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Orgullo inmenso desta rapazada que nos dá azos á xente da escrita para continuar, día a día, neste mundo dos contos. Grazas por compartir comigo as vosas impresións!

Comentarios desactivados en De cando as segundas partes foron boas
Xuñ 27th, 2017 | Filed under obradoiro, presentacións
Tags:

Marta e a píntega no CEIP López Ferreiro

Unha das recomendacións que me fixeron, antes de publicar este libro, foi sobre a conveniencia de non “abusar” da mitoloxía clásica porque a rapazada descoñece estes referentes. Como son bastante carneirana pois mantiven as personaxes de Hércules, Caronte e Cancerbeiro porque non creo neses cantos de serea que sosteñen a falsa crenza de que a literatura infantil carece de contidos interesantes.

A experiencia nos centros mostroume que foi unha boa escolla, pero o do CEIP López Ferreiro foi incrible! Preguntei se sabían quen era Hércules. Un rapaz de dez anos levanta a man. Coa seguridade de quen goza a mitoloxía explicoume que tamén se lle chamaba Héracles, o nome do pai, da nai, como se converteu en inmortal, … Todo o grupo debateu sobre os traballos de Hércules e o que aparece no libro de Marta e a píntega. E, cando pensaba que non me podía asombrar máis… entran Cerbero e Caronte na conversa ao mesmo nivel! A conversa foi tan pero tan agradable que tivo que avisarme unha profe que o tempo remataba. Prendemos nas silveiras máis dunha hora! E divertímonos tantísimo coa mitoloxía!

As profes xa me avisaran para que deixara uns dez minutos no final porque a rapazada tiña preparada unha sorpresa. E vaia sorpresón!!! Un PoemOlis!!! Mirade que libro fixeron:

 

 

 

 

 

 

Adorei o PoemOlis!!! Moitísimas grazas pola conversa e por estes fantásticos poemas!Aquí unha autora feliz e unha píntega gorrobella encantada de ter pasado uns meses entre a rapazada do CEIP López Ferreiro. Por certo… di que os retratos que lle fixestes son mellores que calquera fotografía!

Comentarios desactivados en Marta e a píntega no CEIP López Ferreiro
Xuñ 22nd, 2017 | Filed under libros, obradoiro
Tags:

#17maio18MVM

Comentarios desactivados en #17maio18MVM
Xuñ 22nd, 2017 | Filed under libros, Tal como cho conto...
Tags:

Sorpresa no I.E.S. Aquis Celenis de Caldas de Reis

A complicidade entre as persoas docentes e as da escrita xera experiencias enriquecedoras e, sobre todo, fascinantes. Desta volta, tiven a inmensa sorte de poder participar nun proxecto no que recibín moreas e moreas de cariño e desfrutei como nunca comprobando, de primeira man, a vizosidade dos clubes de lectura nos institutos.

Hai un tempo, a profesora Lidia Fernández, preguntoume se unha alumna súa me podía facer unha entrevista porque ía facer un traballo sobre unha escritora (viva) que lle parecía importante para as letras galegas. Superado o momento inicial de sorpresa, aló nos botamos. Mantivemos un par de conversas por correo electrónico e cando vin o traballiño que pasou C., a alumna de Lidia, quedei máis que impresionada. Presentouno na semana das Letras Galegas e puiden ir seguindo a súa evolución grazas a que, tanto ela como a súa profesora, o foron compartindo comigo. Foi superespecial formar parte deste estupendo equipo e proxecto! E, aínda máis, sentir o aprezo. Saber que hai unha comunidade de lectoras e lectores que continúan apostando pola lectura e por compartir espazos dentro da literatura non é cousa miúda!

 

 

 

 

(imaxe tomada do traballo de C., de 1º E.S.O.,  do I.E.S. Aquis Celenis)

” Reflexionar sobre a importancia que ten a literatura nesta sociedade”. Fascinoume que a conclusión das nosas conversas fose esta frase. Así que, era inevitable, entre a profesora Lidia Fernández máis eu, argallamos unha visita sorpresa ao centro.

 

C. non podía estar máis impresionada e, aínda así, animouse a facer unha presentación “en vivo e en directo” ante as súas compañeiras e compañeiros.

Falamos de María Victoria Moreno e das mulleres invisibilizadas na historia (grazas aos seus esforzos hoxe somos herdeiras, por exemplo, na literatura e na lingua), dos estereotipos e de facer unha lectura crítica con Marta e a píntega, achegámonos á poesía con Anamnese, descubrimos todas as Marías ( Jane Doe) que se axuntan en Maria,…

Como C. me preguntara polos premios, onte, aproveitei para sacar a pasear a escultura de Carmen Isabel, alfareira de Buño, que agasalla a Deputación da Coruña nos seus premios.

 

Pregunteilles para que pensaban que me servía ese premio. Sairon mil e unha propostas ata que unha rapazada das primeiras filas asegurou, toda chea de razón: ” Para acumular pó” Nese momento, fíxose un silencio profundo e resposteille: ” Exactamente!” Porque os premios se non se usan só se enchen de poeira nun estante. A conversa colleu entón o carreiro de fascinante. De verdade que me encantaría que estiverades alí e puiderades compartir ese momento no que vos aseguro que non parecía estar con alumnado de primeiro da E.S.O. (cantas veces me gustaría ter este nivel de raciocinio con persoas adultas). Conteilles que a Deputación da Coruña puxo en valor o traballo dunha muller alfareira e debullamos por que o prestixio nas profesións é para os homes. Debagaron as diferencias entre costureiras/deseñadores ou cociñeiras/chefs, entre outros moitos exemplos, e debatemos sobre a visibilidade.

Antes de marchar aínda me agardaban dúas sopresas: unha, a deliciosa empanada de mazá da cafetaría (que manxar de deusas!) e, a segunda, unha conversa coas rapazas do clube de lectura que me deixou impresionada pola cantidade de libros que devoran e polo nivelazo!

Regresei ao coche, atravesando a carballeira de Caldas de Reis, feliz e sentíndome moi afortunada de que me permitisen compartir esta fantástica experiencia. Grazas Lidia e grazas, de corazón, C.!

 

 

Comentarios desactivados en Sorpresa no I.E.S. Aquis Celenis de Caldas de Reis
Xuñ 1st, 2017 | Filed under Sen clasificar
Tags:

As Mulleres Bravas na escola Rosalía de Castro de Vigo

Hai actividades que comezan xa moito antes do día sinalado.

Grazas ao traballo da mestra Helena puidemos desenvolver unha iniciativa que nos emocionou: as Mulleres Bravas en braille.

Ademais, tíñamos bastante curiosidade polo feito das denominacións. Sorprendeunos, e aledounos, ir á escola Rosalía de Castro e facer un obradoiro nas aulas Alexandre Bóveda e Bertrand Russell.

 

 

Falamos das Mulleres Bravas, lemos contos e, como tiñan un traballo previo na aula impresionante, tamén, resolvemos dúbidas e debates moi interesantes.

 

 

Desfrutamos coas historias que construiron, cheas de imaxinación, abraiámonos coas novas promesas da literatura (un rapaz escribiu unha novela de trescentas páxinas! con dez anos!) e, sobre todo, sorprendémonos coa ilusión e a maxia que lle doan aos contos.

O bo facer de Helena aínda nos tiña reservada unha sorpresa: a intervención de Andrea Jamardo como editora de Urco. En canto llo comentou á rapazada, aquilo foi fascinante. Chovéronlle preguntas como pingas no inverno! Nunca tiña visto ninguén respostar, tan rápido, tal arroiada de interrogantes!

Andrea Jamardo contounos unha morea de curiosidades sobre o mundo da edición, de cales son os procesos desde que lles chega un orixinal ata que sae coa forma do libro, como consegue poñernos a traballar xuntas ás persoas da escrita e da ilustración,…

 

 

 

 

 

 

E, antes de marchar, aínda tivemos oportunidade de aproveitar un almanaque e conxugamos todo o aprendido sobre escrita e ilustración: Aplicámolo, tamén, á fotografía das ilustracións que fixo Victor Rivas, para o libro de Ledicia Costas, Escarlatina, a cociñeira defunta.

 

Foi unha mañá chea de emocións e momentos moi divertidos nos que Leonardo e os fontaneiros, Mar adiante ou Eu conto, ti cantas regresaron ás aulas de primaria.

Comentarios desactivados en As Mulleres Bravas na escola Rosalía de Castro de Vigo
Mai 23rd, 2017 | Filed under Sen clasificar
Tags:

As Letras no I.E.S. Otero Pedrayo de Ourense

Viaxar a Ourense é sempre unha aventura para unha persoa da beira do océano. Cada vez que regreso á casa traio unha boa morea de aprendizaxes. Esta vez non ía ser diferente: descubrín que a 30º de calor hai quen utiliza cazadoras (e non falo de exemplos illados) e biciclistas que, ás dúas da tarde, collen a estrada como se fosen inmunes ao piche fervendo. E si… o que estades imaxinando… eu suando como unha animaliña e pegada á botella de auga!

 

E, se o clima aínda consegue sorprenderme, coa xente de Ourense pásame o mesmo. Nesta viaxe malcriáronme @s compañeir@s de aventuras. Un millón de grazas a Conchita por facerme rir ata chorar coas súas filosofías tan divertidas, a Pilar pola súa exquisita discreción e integrarme no grupo como unha máis, a Fernando polas súas palabras tan agarimosas, a Neira por traerme o recendo do Atlántico no medio da calor ourensá e, especialmente, á miña compañeira (desde hai máis de vinte anos! como pasa o tempo!) Olga á que non podo evitar admirar, máis e máis, polo incrible traballo que fai aló onde vai. E, neste centro, no I.E.S. Otero Pedrayo non é diferente. Emocióname camiñar con ela polos corredores e observar que a primeira reacción do seu alumnado, cando se cruza con ela, é un sorriso enorme ao que, logo, axuntan un ” Ola, profe!”. Dela partiu levar Marta e a píntega a un grupo de 1º da E.S.O. E, nesta viaxe, fixo o imposible para que puidesemos roubar un anaquiño de tempo ás outras materias para mergullarnos neste libro. A emoción que este grupo mostrou pola literatura chegoume ben fondo. Non só debatemos sobre Marta e a píntega Oli, María Victoria Moreno,…, senón, tamén, sobre a profesión de escritora, o que anda na volta da “fama”, das inspiracións, etc

 

E do traballo doutra profe excepcional, María Victoria Moreno, foi do que falamos nos cursos de 1º da E.S.O. É fascinante observar o interese que provocan as obras de María Victoria Moreno e encheume de orgullo escoitar como lle preguntaban a Olga: ” Profe, ese libro- por Mar Adiante– témolo na biblioteca?”

Pero, se a actividade de aprender a escribir biografías que hai no final do conto aínda me fai rir a cachón coa imaxinación da rapazada ( que canteira de escritor@s temos!), houbo, no curso de 1º C, un detalle que me emocionou até a médula. Falamos de Mulleres Bravas, de María Victoria Moreno, das herdeiras das mulleres bravas invisibilizadas,… Contamos como os esforzos que pasaran as mulleres, antes do día de hoxe, nos permite facer cousas que consideramos normais ( falar galego, ter unha educación inclusiva,…). Rematamos a actividade ( grazas Pilar por cedernos o teu tempo) e achéganse un par de rapaces para pedirme unha sinatura no seu caderno. E… zas! De verdade que non fun consciente ata ese momento de que un dos rapaces non só escoitara con atención o que alí se contaba… senón que o fixo propio! Non quería que lle asinase como lembranza, pediume que lle dedicase esa mensaxe para súa nai que era unha muller brava! A muller brava da súa familia! E naquel caderno cuadriculado dun neno de doce anos metín unhas liñas, como quen mete unha botella no mar, a unha muller brava que non coñezo pero á que me uniron as profes do I.E.S Otero Pedrayo, María Victoria Moreno e todas as persoas que facedes posible este tipo de actividades nos centros.

Regresei aos ventos atlánticos con D. Ramón Otero Pedrayo ( o de Sargadelos, non o outro) no asento do copiloto e imaxinando o camiño desa sinatura. A libreta cuadriculada na mochila. O rapaz mostrándolla á súa nai. E, un día calquera de maio, en Ourense, un fillo dille a unha nai que lle pediu a unha escritora unha dedicatoria para ela, para a Muller Brava da súa familia.

Comentarios desactivados en As Letras no I.E.S. Otero Pedrayo de Ourense
Mai 17th, 2017 | Filed under libros, obradoiro
Tags: