Marta e a píntega no CEIP López Ferreiro

Unha das recomendacións que me fixeron, antes de publicar este libro, foi sobre a conveniencia de non “abusar” da mitoloxía clásica porque a rapazada descoñece estes referentes. Como son bastante carneirana pois mantiven as personaxes de Hércules, Caronte e Cancerbeiro porque non creo neses cantos de serea que sosteñen a falsa crenza de que a literatura infantil carece de contidos interesantes.

A experiencia nos centros mostroume que foi unha boa escolla, pero o do CEIP López Ferreiro foi incrible! Preguntei se sabían quen era Hércules. Un rapaz de dez anos levanta a man. Coa seguridade de quen goza a mitoloxía explicoume que tamén se lle chamaba Héracles, o nome do pai, da nai, como se converteu en inmortal, … Todo o grupo debateu sobre os traballos de Hércules e o que aparece no libro de Marta e a píntega. E, cando pensaba que non me podía asombrar máis… entran Cerbero e Caronte na conversa ao mesmo nivel! A conversa foi tan pero tan agradable que tivo que avisarme unha profe que o tempo remataba. Prendemos nas silveiras máis dunha hora! E divertímonos tantísimo coa mitoloxía!

As profes xa me avisaran para que deixara uns dez minutos no final porque a rapazada tiña preparada unha sorpresa. E vaia sorpresón!!! Un PoemOlis!!! Mirade que libro fixeron:

 

 

 

 

 

 

Adorei o PoemOlis!!! Moitísimas grazas pola conversa e por estes fantásticos poemas!Aquí unha autora feliz e unha píntega gorrobella encantada de ter pasado uns meses entre a rapazada do CEIP López Ferreiro. Por certo… di que os retratos que lle fixestes son mellores que calquera fotografía!

Xuñ 22nd, 2017 | Filed under libros, obradoiro
Tags:

#17maio18MVM

Xuñ 22nd, 2017 | Filed under libros, Tal como cho conto...
Tags:

Sorpresa no I.E.S. Aquis Celenis de Caldas de Reis

A complicidade entre as persoas docentes e as da escrita xera experiencias enriquecedoras e, sobre todo, fascinantes. Desta volta, tiven a inmensa sorte de poder participar nun proxecto no que recibín moreas e moreas de cariño e desfrutei como nunca comprobando, de primeira man, a vizosidade dos clubes de lectura nos institutos.

Hai un tempo, a profesora Lidia Fernández, preguntoume se unha alumna súa me podía facer unha entrevista porque ía facer un traballo sobre unha escritora (viva) que lle parecía importante para as letras galegas. Superado o momento inicial de sorpresa, aló nos botamos. Mantivemos un par de conversas por correo electrónico e cando vin o traballiño que pasou C., a alumna de Lidia, quedei máis que impresionada. Presentouno na semana das Letras Galegas e puiden ir seguindo a súa evolución grazas a que, tanto ela como a súa profesora, o foron compartindo comigo. Foi superespecial formar parte deste estupendo equipo e proxecto! E, aínda máis, sentir o aprezo. Saber que hai unha comunidade de lectoras e lectores que continúan apostando pola lectura e por compartir espazos dentro da literatura non é cousa miúda!

 

 

 

 

(imaxe tomada do traballo de C., de 1º E.S.O.,  do I.E.S. Aquis Celenis)

” Reflexionar sobre a importancia que ten a literatura nesta sociedade”. Fascinoume que a conclusión das nosas conversas fose esta frase. Así que, era inevitable, entre a profesora Lidia Fernández máis eu, argallamos unha visita sorpresa ao centro.

 

C. non podía estar máis impresionada e, aínda así, animouse a facer unha presentación “en vivo e en directo” ante as súas compañeiras e compañeiros.

Falamos de María Victoria Moreno e das mulleres invisibilizadas na historia (grazas aos seus esforzos hoxe somos herdeiras, por exemplo, na literatura e na lingua), dos estereotipos e de facer unha lectura crítica con Marta e a píntega, achegámonos á poesía con Anamnese, descubrimos todas as Marías ( Jane Doe) que se axuntan en Maria,…

Como C. me preguntara polos premios, onte, aproveitei para sacar a pasear a escultura de Carmen Isabel, alfareira de Buño, que agasalla a Deputación da Coruña nos seus premios.

 

Pregunteilles para que pensaban que me servía ese premio. Sairon mil e unha propostas ata que unha rapazada das primeiras filas asegurou, toda chea de razón: ” Para acumular pó” Nese momento, fíxose un silencio profundo e resposteille: ” Exactamente!” Porque os premios se non se usan só se enchen de poeira nun estante. A conversa colleu entón o carreiro de fascinante. De verdade que me encantaría que estiverades alí e puiderades compartir ese momento no que vos aseguro que non parecía estar con alumnado de primeiro da E.S.O. (cantas veces me gustaría ter este nivel de raciocinio con persoas adultas). Conteilles que a Deputación da Coruña puxo en valor o traballo dunha muller alfareira e debullamos por que o prestixio nas profesións é para os homes. Debagaron as diferencias entre costureiras/deseñadores ou cociñeiras/chefs, entre outros moitos exemplos, e debatemos sobre a visibilidade.

Antes de marchar aínda me agardaban dúas sopresas: unha, a deliciosa empanada de mazá da cafetaría (que manxar de deusas!) e, a segunda, unha conversa coas rapazas do clube de lectura que me deixou impresionada pola cantidade de libros que devoran e polo nivelazo!

Regresei ao coche, atravesando a carballeira de Caldas de Reis, feliz e sentíndome moi afortunada de que me permitisen compartir esta fantástica experiencia. Grazas Lidia e grazas, de corazón, C.!

 

 

Xuñ 1st, 2017 | Filed under Sen clasificar
Tags:

As Mulleres Bravas na escola Rosalía de Castro de Vigo

Hai actividades que comezan xa moito antes do día sinalado.

Grazas ao traballo da mestra Helena puidemos desenvolver unha iniciativa que nos emocionou: as Mulleres Bravas en braille.

Ademais, tíñamos bastante curiosidade polo feito das denominacións. Sorprendeunos, e aledounos, ir á escola Rosalía de Castro e facer un obradoiro nas aulas Alexandre Bóveda e Bertrand Russell.

 

 

Falamos das Mulleres Bravas, lemos contos e, como tiñan un traballo previo na aula impresionante, tamén, resolvemos dúbidas e debates moi interesantes.

 

 

Desfrutamos coas historias que construiron, cheas de imaxinación, abraiámonos coas novas promesas da literatura (un rapaz escribiu unha novela de trescentas páxinas! con dez anos!) e, sobre todo, sorprendémonos coa ilusión e a maxia que lle doan aos contos.

O bo facer de Helena aínda nos tiña reservada unha sorpresa: a intervención de Andrea Jamardo como editora de Urco. En canto llo comentou á rapazada, aquilo foi fascinante. Chovéronlle preguntas como pingas no inverno! Nunca tiña visto ninguén respostar, tan rápido, tal arroiada de interrogantes!

Andrea Jamardo contounos unha morea de curiosidades sobre o mundo da edición, de cales son os procesos desde que lles chega un orixinal ata que sae coa forma do libro, como consegue poñernos a traballar xuntas ás persoas da escrita e da ilustración,…

 

 

 

 

 

 

E, antes de marchar, aínda tivemos oportunidade de aproveitar un almanaque e conxugamos todo o aprendido sobre escrita e ilustración: Aplicámolo, tamén, á fotografía das ilustracións que fixo Victor Rivas, para o libro de Ledicia Costas, Escarlatina, a cociñeira defunta.

 

Foi unha mañá chea de emocións e momentos moi divertidos nos que Leonardo e os fontaneiros, Mar adiante ou Eu conto, ti cantas regresaron ás aulas de primaria.

Mai 23rd, 2017 | Filed under Sen clasificar
Tags:

As Letras no I.E.S. Otero Pedrayo de Ourense

Viaxar a Ourense é sempre unha aventura para unha persoa da beira do océano. Cada vez que regreso á casa traio unha boa morea de aprendizaxes. Esta vez non ía ser diferente: descubrín que a 30º de calor hai quen utiliza cazadoras (e non falo de exemplos illados) e biciclistas que, ás dúas da tarde, collen a estrada como se fosen inmunes ao piche fervendo. E si… o que estades imaxinando… eu suando como unha animaliña e pegada á botella de auga!

 

E, se o clima aínda consegue sorprenderme, coa xente de Ourense pásame o mesmo. Nesta viaxe malcriáronme @s compañeir@s de aventuras. Un millón de grazas a Conchita por facerme rir ata chorar coas súas filosofías tan divertidas, a Pilar pola súa exquisita discreción e integrarme no grupo como unha máis, a Fernando polas súas palabras tan agarimosas, a Neira por traerme o recendo do Atlántico no medio da calor ourensá e, especialmente, á miña compañeira (desde hai máis de vinte anos! como pasa o tempo!) Olga á que non podo evitar admirar, máis e máis, polo incrible traballo que fai aló onde vai. E, neste centro, no I.E.S. Otero Pedrayo non é diferente. Emocióname camiñar con ela polos corredores e observar que a primeira reacción do seu alumnado, cando se cruza con ela, é un sorriso enorme ao que, logo, axuntan un ” Ola, profe!”. Dela partiu levar Marta e a píntega a un grupo de 1º da E.S.O. E, nesta viaxe, fixo o imposible para que puidesemos roubar un anaquiño de tempo ás outras materias para mergullarnos neste libro. A emoción que este grupo mostrou pola literatura chegoume ben fondo. Non só debatemos sobre Marta e a píntega Oli, María Victoria Moreno,…, senón, tamén, sobre a profesión de escritora, o que anda na volta da “fama”, das inspiracións, etc

 

E do traballo doutra profe excepcional, María Victoria Moreno, foi do que falamos nos cursos de 1º da E.S.O. É fascinante observar o interese que provocan as obras de María Victoria Moreno e encheume de orgullo escoitar como lle preguntaban a Olga: ” Profe, ese libro- por Mar Adiante– témolo na biblioteca?”

Pero, se a actividade de aprender a escribir biografías que hai no final do conto aínda me fai rir a cachón coa imaxinación da rapazada ( que canteira de escritor@s temos!), houbo, no curso de 1º C, un detalle que me emocionou até a médula. Falamos de Mulleres Bravas, de María Victoria Moreno, das herdeiras das mulleres bravas invisibilizadas,… Contamos como os esforzos que pasaran as mulleres, antes do día de hoxe, nos permite facer cousas que consideramos normais ( falar galego, ter unha educación inclusiva,…). Rematamos a actividade ( grazas Pilar por cedernos o teu tempo) e achéganse un par de rapaces para pedirme unha sinatura no seu caderno. E… zas! De verdade que non fun consciente ata ese momento de que un dos rapaces non só escoitara con atención o que alí se contaba… senón que o fixo propio! Non quería que lle asinase como lembranza, pediume que lle dedicase esa mensaxe para súa nai que era unha muller brava! A muller brava da súa familia! E naquel caderno cuadriculado dun neno de doce anos metín unhas liñas, como quen mete unha botella no mar, a unha muller brava que non coñezo pero á que me uniron as profes do I.E.S Otero Pedrayo, María Victoria Moreno e todas as persoas que facedes posible este tipo de actividades nos centros.

Regresei aos ventos atlánticos con D. Ramón Otero Pedrayo ( o de Sargadelos, non o outro) no asento do copiloto e imaxinando o camiño desa sinatura. A libreta cuadriculada na mochila. O rapaz mostrándolla á súa nai. E, un día calquera de maio, en Ourense, un fillo dille a unha nai que lle pediu a unha escritora unha dedicatoria para ela, para a Muller Brava da súa familia.

Comentarios desactivados en As Letras no I.E.S. Otero Pedrayo de Ourense
Mai 17th, 2017 | Filed under libros, obradoiro
Tags:

Fina Casalderrey recomenda Mulleres Bravas, María Victoria Moreno

Grazas mil, Fina Casalderrey!!!

Comentarios desactivados en Fina Casalderrey recomenda Mulleres Bravas, María Victoria Moreno
Mai 17th, 2017 | Filed under Sen clasificar
Tags:

Marta e a píntega e Mulleres Bravas da Nosa Historia: María Victoria Moreno no Catálogo de Libros infantís e xuvenís de Galicia 2017

Xa se pode descargar o catálogo de Libros infantís e xuvenís de Galicia 2017  e, alí, encontraredes Marta e a píntega e Mulleres Bravas da Nosa Historia: María Victoria Moreno. Que felicidade!

 

 

 

 

Comentarios desactivados en Marta e a píntega e Mulleres Bravas da Nosa Historia: María Victoria Moreno no Catálogo de Libros infantís e xuvenís de Galicia 2017
Abr 12th, 2017 | Filed under libros
Tags:

As palabras abrollan catro meses despois.

Hai cousas das que é moi complicado falar no momento. O Premio Torrente Ballester da Deputación da Coruña é unha delas. Catro meses despois abrollan as palabras.

As primeiras, como non podía ser doutra forma, son de agradecemento para a Deputación da Coruña por darlle a volta a unha situación tan complicada como é a creación. Dignificar un traballo no que aínda escoitamos, día a día, que caros son os libros ou que o que facemos non está á altura doutras literaturas ou… É moito diñeiro (do que unha boa parte vai para Facenda), pero gustaríame pedirvos que dividades esa cantidade entre os meses que leva escribir unha obra. Pois iso: dignificar a creación e non agasallar o noso esforzo ” polo bocata“. E non só na narrativa. “Queremos proclamar que a creación cultural, para alén de nos facermos máis felices, que non é pouco, é tamén unha poderosa ferramenta de vertebración social e de transformación social”, dixo Goretti Sanmartín na entrega de premios dos diferentes sectores. E engado unha frase de Mercedes Queixas coa que concordo plenamente: ” Un pobo que acredita na súa cultura propria é un pobo con futuro de seu”. Transformar/acreditar/ vertebrar/dignificar e visibilizar porque non imaxinades a ledicia enorme que foi estar nunha entrega na que as creacións feitas por mulleres tiveron o seu espazo propio.

 

As segundas palabras son de gratitude para o comité de persoas lectoras e do xurado. As primeiras descoñezo quen son, pero non quero deixar pasar esta oportunidade porque sen elas este premio, ao que se presentaron 101 obras, sería imposible. A Mercedes Queixas, Ramón Nicolás, Eva Moreda, Mario Regueira, Ledicia Costas, Mercedes Fernández-Albalat e Goretti Sanmartín quero agradecerlles non só que se mergullasen nas páxinas de Luns e a escollesen senón tamén a paciencia que me tiveron. Asegúrovos que a esceniña que lles montei cando me chamaron é digna de soterrar a cabeza baixo terra un par de décadas e non volver sair. Si, porque unha non está preparada para recibir este tipo de novas un martes trece no que te encontras tranquilamente na túa casa preparando un clube de lectura sobre A dúbida de María Reimóndez e escoitando o último disco de Sés a todo volume.

 

 

A partir deste momento, as lembranzas enguedéllanse porque é unha auténtica voráxine emocional un martes calquera de decembro para a que non estaba preparada. Lembro unha morea de entrevistas, parabéns (inmensas grazas a todas as persoas que compartistes este momento), radio, tele,…, e, entre todas as voces, Ledicia Costas (para a que non teño suficientes agradecementos), María Reimóndez, Dores Sánchez Alegre, Mercedes Queixas, Dores Tembrás, Susana Sánchez Aríns, Marga Romero, Lorena Conde e Carme Vidal que foron a miña toma de terra e non me permitiron sair voando e perderme no rebumbio. Son tan necesarias as tomas de terra! Para elas as miñas terceiras palabras, catro meses despois.

Palabras todas necesarias e fundamentais porque unha novela non é só un exercício de escrita. Sen todas as persoas que participan no proceso, non teriamos unha literatura galega tan rica en letras e, o que é fundamental, con tremenda riqueza humana e afectiva!

E, mentres Luns termina de poñerse ghuapo , déixovos unha dedicatoria que lembrei ao pensar neste premio. Está escrita na obra El señor llega. Quen mo ía dicir daquela…

 

 

 

Comentarios desactivados en As palabras abrollan catro meses despois.
Abr 11th, 2017 | Filed under premios
Tags:

Marta e a píntega Oli finalistas da Gala do Libro Galego 2017!

 

A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG), a Asociación Galega de Editoras (AGE) e a Federación de Librarías de Galicia deron a coñecer as obras finalistas da Gala do Libro Galego 2017 e alí  están, entre grandes compañeiras e compañeiros, Marta e a píntega Oli!

 

Ademais acompañan ás segadoras do noso corazón como finalistas no Proxecto literario na rede con A Sega. Plataforma de crítica literaria. Todo un orgullo e un agradecemento enorme porque chegar ata aquí xa supón un premio que nos emociona.

Grazas por confiar en Marta, na píntega Oli e facer que o conto sexa posible!

Comentarios desactivados en Marta e a píntega Oli finalistas da Gala do Libro Galego 2017!
Abr 11th, 2017 | Filed under premios
Tags:

María Victoria Moreno na Biblioteca Municipal de Fene

Hai días complicados para os contacontos… e este era un deles! Veredes… cando pasamos moito tempo con mal tempo e, de repente, vén un día de calor incrible, destes que apetece tanto ir á praia ou ao parque, as grandes esquecidas son as bibliotecas. Pero, para a miña sorpresa, en Fene demostráronme que os libros seguen estando no centro. Foi incrible ver entrar tantas e tantas familias! De verdade, que foi unha alegría inmensa.

E se o traballo das bibliotecarias, de Silvia M. no fomento da lectura me pareceu admirable… non imaxinades a delicia que foi poñer na voz da rapazada os contos de María Victoria Moreno! Poucas veces me teñen pedido un bis nisto dos contacontos e, aquí, dúas veces! Non podo máis que estar agradecida a todas as persoas que vos achegastes por compartir este momento tan especial!

 

Comentarios desactivados en María Victoria Moreno na Biblioteca Municipal de Fene
Abr 8th, 2017 | Filed under libros, obradoiro
Tags: