autobus 24

Vivo ao pé do Castro, na costa de Xan Pan, nos bicos do polvorín dos franceses. Somos dos recén chegados.

Cando se estaba a construir a nosa casa caeu nas miñas mans unha novela, ou relato, case adolescente, dun Rivas que contaba como era este lugar antes de ancorar aquí. O Castro sempre estivo ligado dalgunha forma a estas páxinas. Grazas a elas, aprendín a fedellar nos recunchos aínda por explorar, a sentir as lembranzas dos que levan máis tempo nestas terras.

Escoitar é un dos meus deleites. Subir no autobús 24 e poñer as antenas para colleitar na memoria esas gheadas, rotacismos ou palabras enigmáticas. As abandonadas no aire polos estudantes emigrados sen sospeitar que alguén as recolle. Algunha vez tiven sorte e apañei a lingua das lavandeiras. Hoxe foi un deses días afortunados.

Sento na parte traseira do autobús e mergúllome na conversa das señoras que están detrás miña. Dúas mulleres duns sesenta anos que non consigo distinguir no reflexo do cristal. E non me vou virar para recoñecelas. Prefiro o anonimato.



– Sabes que morreu Carmiña?

– Cando?

– Esta noite.

– Pero non se oiron as campás…

– Seica aínda foi ás sete (son as nove da mañá). Eu soubeno porque veu o rapás pola casa e trouxome o País de Manolo para que o fotocopiase cando fose polo pan.

– E logo xa non miras as esquelas?

– Estes días non porque compramos o País.

– Pero ese non trae as esquelas…

– Non… pero como escribe o Manolo …

– E non sabía que escribise no País

– Si, muller. Anda escribindo da xente de Castro.

– De nós?

– Si, ho, téñoos na casa que o rapás fotocópiaos todos.

– E escribiu de Carmiña?

– Aínda non o sabe. Eu soubeno porque fun antes polo pan e encontreime co home. Foi el quen mo dixo. Tantos anos loitando e mira non vale para nada… Así lle pasou tamén ao Caveiro.

– Morreu o Caveiro?

– Hai tres meses.

– Alí no Souto no se sabe nada! Desde que non se escoitan as campás coma antes… unha non sabe quen é que nace e quen é que morre. E de que morreu Carmiña? Do cáncer?

– Si…

Continua a conversa pero nese momento chego á miña parada. Baixo e vou pensando que hai lugares nos que a literatura é unha forma de ser tan enxertada como as campás, o xornal ou a morte.

Out 22nd, 2010 | Posted in Sen clasificar
Tags:
Comments are closed.